Gerbang Ilmu

 S ajad Hussein Kamarally Di atas mejanya hanya ada satu gambar - gambar ibunya. Tiada anugerah Tan Sri. Tiada trofi. Hanya ibunya. Daripada wanita itulah beliau belajar tentang kebaikan hati, kejujuran, kerja keras dan sedekah. Nilai-nilai itu membawanya dari sebuah kampung nelayan di Melaka ke dewan Pertubuhan Buruh Antarabangsa (ILO) di Geneva. Pada usia 17 tahun, dengan pendidikan setakat Darjah 4 dan hanya RM30 di dalam poket, Zainal Rampak bekerja sebagai kerani di sebuah syarikat bas. Beliau bekerja sehingga 18 jam sehari - memerhati, belajar dan memahami setiap selok-belok pekerjaan. Tidak merungut. Hanya lapar untuk berjaya. Lima dekad kemudian, budak kampung itu dikenali sebagai Tan Sri Zainal Rampak - “Bapa Pekerja Malaysia”. Tokoh yang memimpin MTUC selama 18 tahun, berhadapan ugutan samseng, dan akhirnya membantu mentadbir “parlimen buruh dunia” di Geneva. Kehidupan beliau membuktikan satu perkara: permulaan hidup bukan penamat takdir seseorang. Saya pertama kali berte...

  Oleh Sajad Hussein Kamarally Rakyat Malaysia sering mengambil mudah soal keharmonian industri. Apabila semuanya berjalan lancar, tiada siapa benar-benar memberi perhatian. Kereta api tiba tepat pada waktunya. Kapal terbang berlepas mengikut jadual. Kilang terus beroperasi. Pelabuhan memunggah dan menghantar barangan tanpa gangguan. Kehidupan berjalan seperti biasa, dan kita menganggap semuanya akan sentiasa begitu. Namun apabila roda mula tercabut, barulah kita tersedar betapa rapuhnya keadaan. Pertikaian meletus. Mogok dan konflik tercetus. Pengeluaran terganggu. Rantaian bekalan terjejas. Tiba-tiba semua pihak kelam-kabut mencari jalan penyelesaian. Apa yang selama ini dianggap biasa rupa-rupanya adalah hasil daripada satu perkara yang amat penting,keharmonian industri. Saya masih ingat seolah-olah baru semalam. Pada tahun 1962 saya hanyalah seorang budak sekolah di Banting yang begitu ghairah membaca akhbar ketika mogok Keretapi Tanah Melayu menggegarkan negara. Kesat...

  Oleh Sajad Hussein Kamarally Ada pemimpin yang memikat perhatian melalui karisma. Ada pula melalui kuasa, kecerdasan atau naluri politik. Namun Hussein Onn berada dalam kategori yang berbeza sama sekali — seorang pemimpin dalam kelas tersendiri. Beliau berwibawa, serius dan amat prihatin. Apabila berada di sisinya, kita dapat merasakan bahawa beliau seorang pemimpin yang memikul beban jawatan, bukannya kemegahan jawatan itu. Beliau memancarkan kewibawaan yang tenang tanpa perlu bersandiwara. Tun Hussein sangat tegas dalam soal peraturan dan undang-undang. Bagi beliau, prosedur bukan birokrasi semata-mata; ia adalah perlindungan — perlindungan untuk rakyat dan perlindungan untuk negara. Beliau percaya bahawa institusi negara itu penting dan undang-undang bukan sekadar hiasan untuk diperkatakan, tetapi prinsip yang mesti dipertahankan tanpa rasa takut atau pilih kasih. Apa yang paling mengagumkan saya ialah penghormatan mendalam beliau terhadap badan kehakiman. Beliau membe...

  Oleh Sajad Hussein Kamarally Sepanjang kerjaya saya sebagai wartawan, saya berpeluang bertemu beberapa Perdana Menteri Malaysia dari jarak dekat. Setiap pertemuan meninggalkan kesan tersendiri, bukan semata-mata kerana jawatan mereka, tetapi kerana cara mereka menyapa orang ramai. Sapaan mungkin kelihatan perkara kecil, namun sering kali ia memperlihatkan keperibadian seorang pemimpin lebih daripada ucapan atau majlis rasmi. Perdana Menteri pertama Malaysia, Tunku Abdul Rahman, menyapa orang dengan mesra dan bersahaja. Apabila beliau bertemu penduduk kampung, wartawan atau ahli parti, biasanya disertai senyuman, jabat tangan lembut dan kadangkala jenaka untuk menceriakan suasana. Beliau mempunyai sentuhan semula jadi dengan rakyat. Walaupun selepas bersara, beliau tetap membawa sifat mesra dan rendah diri yang sama. Seseorang akan segera berasa selesa di hadapannya. Tun Abdul Razak Hussein, Perdana Menteri kedua Malaysia, pula berbeza dari segi perwatakan. Abdul Razak Husse...

  Tunku Yang Saya Kenali Oleh Sajad Hussein Kamarally Ketika saya menjadi wartawan pada tahun 1971,  Tunku Abdul Rahman tidak lagi memegang kuasa. Bagi ramai rakyat Malaysia, beliau kekal sebagai Bapa Kemerdekaan. Tetapi bagi saya, sebagai seorang wartawan muda yang baru bertatih dalam dunia kewartawanan, beliau adalah seorang insan yang mesra, mudah didekati dan sangat berperikemanusiaan, yang pesonanya tetap terserlah lama selepas meninggalkan dunia politik. Kenangan saya mengenai Tunku sebenarnya bermula lebih awal — pada tahun 1956. Ketika itu saya seorang budak kampung berusia sepuluh tahun yang tinggal di Banting, Selangor. Pada suatu petang yang cerah, ketika saya sedang bermain bersama rakan-rakan, sebuah kereta besar Mercedes-Benz berhenti tidak jauh dari tempat kami bermain. Orang-orang tua di kampung segera berlari ke arah kereta tersebut dan kami pun turut sama mendekati kerana ingin tahu. Di dalam kereta itu saya ternampak seorang lelaki segak memakai so...

 Tahun 1965 merupakan kali pertama saya melihat Tun Abdul Razak Hussein secara berdepan. Ketika itu saya baru berusia 18 tahun. Seperti ramai penduduk di kampung halaman saya di Banting, saya amat kagum dengan kehadiran beliau. Tun Razak datang ke Banting untuk merasmikan ibu pejabat UMNO Bahagian Kuala Langat. Pada masa itu Banting hanyalah sebuah pekan kecil luar bandar, tetapi pada hari tersebut seluruh bandar menjadi meriah. Orang ramai memenuhi jalan-jalan untuk menyambut ketibaan beliau. Tun Razak tiba dengan menaiki Land Rover terbuka dan diberikan sambutan yang begitu luar biasa. Penduduk berebut-rebut untuk bersalaman dengannya. Saya juga cuba mendekatinya tetapi ditolak ke belakang oleh orang ramai. Namun saya sempat melihat beliau dari jarak dekat. Apa yang masih saya ingat hingga hari ini ialah beliau kelihatan lebih segak dan berkarisma daripada gambar-gambar yang saya lihat di akhbar dan majalah. Takdir menentukan bahawa enam tahun kemudian saya menjadi seorang ...